Umowa poręczenia – wzór z omówieniem

Umowa poręczenia to dokument, który może narazić na wieloletnie zobowiązania finansowe, jeśli zostanie sporządzony niewłaściwie. Z analizy praktyki sądowej wynika, że większość problemów wynika z niedostatecznej precyzji wzorców oraz braku świadomości poręczycieli co do zakresu ich odpowiedzialności. Kluczem jest określenie maksymalnej kwoty zobowiązania obejmującej kapitał, odsetki i wszystkie koszty, którą poręczyciel własnoręcznie potwierdza. Poniżej znajdziesz gotowy wzór umowy oraz praktyczne wskazówki, jak zabezpieczyć się przed najczęstszymi pułapkami potwierdzonymi orzecznictwem sądowym.

Pobierz darmowy wzór umowy poręczenia

W poniższym linku znajdziesz przykładową umowę poręczenia spłaty pożyczki:

• Umowa poręczenia wzór – doc.

Co obejmuje umowa poręczenia?

Umowa poręczenia wiąże się z zobowiązaniami, które dłużnik ma wobec wierzyciela, zazwyczaj w kontekście pożyczek lub kredytów. To umowa akcesoryjna, co oznacza, że funkcjonuje tylko wtedy, gdy istnieje ważne zobowiązanie główne.

Na tym zobowiązaniu opierają się roszczenia wierzyciela. Poręczyciel kredytu zobowiązuje się wypełnić to, co dłużnik powinien zrobić, w sytuacji, gdy nie ureguluje swojego długu w ustalonym terminie.

Umowa poręczenia obejmuje różne składniki, takie jak:

• kapitał pożyczki lub kredytu,
• umowne odsetki,
• odsetki za opóźnienia,
• prowizje,
• dodatkowe koszty oraz wydatki związane z dochodzeniem roszczeń, które mogą obejmować postępowanie sądowe.

Wszystkie te koszty muszą wynikać z umowy głównej lub stosownych przepisów prawnych.

Zakres poręczenia może obejmować całe zobowiązanie dłużnika lub tylko jego część. W treści umowy, zarówno wierzyciel, jak i poręczyciel, precyzują ten zakres. Na przykład mogą ustalić, że poręczenie dotyczy wyłącznie kapitału, a nie obciążeń dodatkowych.

Umowa poręczenia zapewnia zabezpieczenie wszelkich zobowiązań finansowych dłużnika wobec wierzyciela, o ile wynikają one z określonego kredytu lub pożyczki. Poręczenie można udzielić za wiedzą dłużnika lub bez jego zaangażowania, jednak zawsze odnosi się do istniejącego lub przewidywanego zobowiązania, które jest dokładnie zdefiniowane. Niezrealizowanie tego zobowiązania rodzi odpowiedzialność poręczyciela.

Jakie warunki musi określać wzór umowy poręczenia?

Wzór umowy poręczenia powinien precyzyjnie określać zakres odpowiedzialności poręczyciela oraz zasady dotyczące spłaty. W ten sposób wierzyciel i dłużnik będą w pełni świadomi skutków związanych z poręczeniem. Oto kluczowe składniki, które należy uwzględnić w umowie:

1. Pełne dane stron

W treści umowy powinny znaleźć się szczegółowe informacje o wszystkich uczestnikach, czyli:

• poręczycielu,
• wierzycielu,
• dłużniku (jeżeli jest wymieniany).

Dane te obejmują imię, nazwisko, adres, numer i serię dokumentu tożsamości oraz PESEL. W przypadku osób prawnych niezbędne jest także podanie nazwy, siedziby, numeru KRS, NIP oraz informacji o osobach upoważnionych do reprezentacji.

2. Zobowiązanie główne

Umowa powinna precyzować, jakie zobowiązanie jest zabezpieczone poręczeniem, wskazując na:

• rodzaj umowy głównej (np. kredyt, pożyczka),
• datę oraz strony tej umowy,
• wysokość kapitału,
• walutę,
• terminy spłaty.

Dokładne zdefiniowanie tych warunków pomoże uniknąć nieporozumień odnośnie do odpowiedzialności poręczyciela.

3. Zakres objęty poręczeniem

W umowie należy również jasno określić, czy poręczenie odnosi się do:

• samego kapitału,
• kapitału łącznie z umownymi odsetkami,
• odsetek za opóźnienie,
• dodatkowych opłat, prowizji oraz kar umownych,
• kosztów dochodzenia roszczeń (np. koszty sądowe, egzekucyjne).

Strony powinny precyzyjnie wskazać ten zakres, aby uniknąć ewentualnych sporów dotyczących dodatkowych zobowiązań.

4. Czas trwania poręczenia

Umowa powinna także określać charakter poręczenia jako:

• bezterminowe,
• terminowe z wyraźnym wskazaniem daty zakończenia lub okoliczności, które kończą odpowiedzialność poręczyciela (np. całkowita spłata kredytu).

Czas obowiązywania poręczenia ma istotny wpływ na ryzyko związane z poręczeniem oraz możliwości dochodzenia roszczeń przez wierzyciela.

5. Zasady spłaty i odpowiedzialność poręczyciela

Umowa powinna zawierać postanowienia dotyczące:

• punktu, od którego wierzyciel może kierować roszczenia do poręczyciela,
• przesłanki, czy odpowiedzialność poręczyciela jest solidarna z dłużnikiem,
• kolejności wezwania do zapłaty,
• sposobu dokonania płatności (np. przelew na wskazane konto, gotówka).

Zwykle umowa przewiduje, że wierzyciel ma prawo żądać płatności od poręczyciela natychmiast, gdy dłużnik nie ureguluje raty.

6. Opłaty, odsetki i kary umowne

Umowa powinna dostarczać informacji o:

• stopie odsetek umownych,
• zasadach naliczania odsetek za opóźnienie,
• rodzaju oraz wysokości kar umownych,
• innych opłatach związanych ze spłatą długu (np. prowizje, koszty monitów).

Zapis w umowie powinien jasno określać, na jakich zasadach poręczyciel odpowiada za te elementy.

7. Wymogi formalne

Umowa powinna jasno wskazywać, że:

• oświadczenie poręczyciela musi być złożone na piśmie, aby miało moc prawną,
• każdy poręczyciel jest zobowiązany do własnoręcznego podpisania dokumentu,
• wierzyciel potwierdza przyjęcie poręczenia własnym podpisem.

Brak pisemnej formy skutkuje nieważnością poręczenia, nawet jeśli obie strony wyraziły zgodę.

8. Metody komunikacji między stronami

W umowie należy uwzględnić formy kontaktu, które mogą obejmować:

• korespondencję listowną,
• wiadomości e-mail,
• elektroniczne doręczenia.

Warto zaznaczyć, że dokumenty wysyłane na podany adres uznawane są za doręczone po upływie określonego czasu, co ma znaczenie w kontekście wezwań do zapłaty i naliczania odsetek.

9. Dodatkowe zastrzeżenia dotyczące ryzyka i informacji

Wzór umowy często zawiera zapisy, które potwierdzają, że:

• poręczyciel zapoznał się z treścią umowy głównej,
• akceptuje łączną kwotę do spłaty, w tym wszystkie odsetki i opłaty,
• wierzyciel informuje poręczyciela o wszelkich zmianach warunków spłaty, które mogą wpłynąć na zobowiązania.

Takie klauzule pomagają poręczycielowi zrozumieć, jakie konsekwencje niosą za sobą warunki umowy.

Kto pełni role poręczyciela, dłużnika i wierzyciela?

W każdej umowie poręczenia możemy wyróżnić trzy kluczowe role:

• poręczyciel – osoba, która zgadza się na pisemne przejęcie odpowiedzialności za dług dłużnika,
• dłużnik – ten, który zaciąga zobowiązanie finansowe,
• wierzyciel – podmiot, który ma prawo otrzymać zapłatę.

Każda z tych ról ma swoje unikalne prawa, obowiązki oraz różny stopień odpowiedzialności związany z umową.

Poręczyciel staje się dla wierzyciela dodatkowym zabezpieczeniem, co zwiększa pewność, że dług zostanie uregulowany.

Dłużnik ma obowiązek spłaty kapitału, odsetek oraz innych związanych z umową kosztów. Dłużnikiem może być osoba prywatna, przedsiębiorca czy nawet spółka, która zadłuża się wobec instytucji finansowej.

Wierzyciel podpisuje umowę poręczenia z poręczycielem, aby zabezpieczyć spłatę dłużnika i uzyskać dodatkowe gwarancje wykonania umowy.

Relacje między tymi rolami opierają się na dwóch rodzajach zobowiązań:

1. zobowiązanie podstawowe – łączy wierzyciela z dłużnikiem i określa kwotę zadłużenia, terminy spłaty oraz odsetki,
2. zobowiązanie akcesoryjne – wiąże poręczyciela z odpowiedzialnością za spłatę długu w sytuacji, gdy dłużnik nie wywiązuje się ze swojego obowiązku.

W praktyce wierzyciel najpierw kieruje wezwania do dłużnika, a jeśli dłużnik nie podejmuje działań w celu uregulowania zadłużenia, wierzyciel ma prawo domagać się spłaty od poręczyciela.

Jakie zobowiązania zabezpiecza poręczenie?

Poręczenie zabezpiecza tylko zobowiązania dłużnika, które są zapisane w umowie głównej oraz szczegółowo opisane w dokumencie poręczenia. Kluczowym obowiązkiem jest spłata długu, obejmująca kapitał pożyczki lub kredytu.

Typowo, poręczenie uwzględnia:

• umowne odsetki,
• opłaty za opóźnienia,
• prowizje oraz inne koszty wskazane w umowie, takie jak opłaty przygotowawcze czy administracyjne,
• kary umowne, jeśli są przewidziane w umowie głównej,
• wydatki związane z dochodzeniem roszczeń, w tym koszty postępowań sądowych i egzekucyjnych.

Zakres zabezpieczenia może obejmować całość zobowiązania lub jedynie jego część. Na przykład, może dotyczyć spłaty samego kapitału z pominięciem odsetek i kar umownych, w zależności od zapisów umowy poręczenia. Ważne jest, aby zrozumieć, że poręczenie funkcjonuje jako forma zabezpieczenia spłaty długu. Odpowiedzialność poręczyciela wchodzi w życie dopiero w momencie, gdy dłużnik przestaje regulować swoje zobowiązania zgodnie z umową.

Jak działa odpowiedzialność solidarna poręczyciela?

Odpowiedzialność solidarna poręczyciela oznacza, że w momencie, gdy dłużnik zwleka z płatnością, poręczyciel staje się odpowiedzialny za spłatę w takim samym stopniu jak dłużnik. Wierzyciel ma możliwość dochodzenia swoich należności nie tylko od dłużnika, lecz także od poręczyciela, a nawet jednocześnie od obu, w pełnej wysokości zobowiązania.

W sytuacji, gdy dłużnik nie wywiązuje się ze swoich zobowiązań, wierzyciel ma prawo natychmiast zażądać spłaty od poręczyciela, nie musi wcześniej podejmować kroków w celu ściągnięcia długu od dłużnika. Odpowiedzialność poręczyciela dotyczy wszystkich elementów długu wymienionych w umowie, w tym:

• kapitału,
• odsetek,
• kosztów związanych z dochodzeniem roszczeń.

Po spłacie zobowiązania dłużnika przez poręczyciela, ten zyskuje prawo do roszczenia regresowego. To oznacza, że może on domagać się zwrotu całej zapłaconej kwoty oraz kosztów niezwiązanych bezpośrednio z długiem, takich jak:

• opłaty procesowe,
• koszt egzekucji.

W efekcie poręczyciel zyskuje prawa wierzyciela w granicach określonego zaspokojenia.

Solidarna odpowiedzialność poręczyciela wzmacnia bezpieczeństwo wierzyciela. W przypadku jednego długu, za jego spłatę odpowiada przynajmniej dwóch ludzi: dłużnik oraz poręczyciel. Wierzyciel może zadecydować, od kogo skuteczniej uzyska swoje należności. Dług zostaje uregulowany wobec obu stron w momencie, gdy jedna z nich pokrywa całe zobowiązanie.

Jak sporządzić poprawny wzór umowy poręczenia?

Aby umowa poręczenia była ważna, należy ją sporządzić na piśmie. Wymaga to podpisu zarówno poręczyciela, jak i wierzyciela; bez formy pisemnej umowa nie ma mocy prawnej i nie skutkuje w żaden sposób.

Na początku takiego dokumentu muszą znaleźć się identyfikujące dane obu stron:

• poręczyciel powinien wskazać imię, nazwisko, adres, numer PESEL oraz dane dokumentu tożsamości,
• wierzyciel powinien podać imię, nazwisko, adres, numer PESEL oraz dane dokumentu tożsamości,
• w przypadku przedsiębiorstw wymagane są dodatkowe informacje, takie jak nazwa firmy, adres siedziby, NIP, KRS, a także osoby uprawnione do reprezentacji,
• można również wymienić dłużnika, podając te same dane.

Kolejnym istotnym elementem jest precyzyjny opis umowy głównej. Należy zdefiniować:

1. rodzaj zobowiązania,
2. daty jego zawarcia,
3. strony umowy,
4. wysokość kapitału,
5. walutę oraz harmonogram spłat.

Ważne jest, aby umowa poręczenia bezbłędnie odnosiła się do umowy głównej, co ułatwi jej identyfikację.

Wyraźnie powinien zostać określony także zakres poręczenia, aby nie było wątpliwości, za co dokładnie odpowiada poręczyciel. Należy wskazać, czy poręczenie obejmuje:

• zobowiązania kapitałowe,
• odsetki,
• prowizje,
• kary umowne,
• koszty windykacji.

Tak sprecyzowane zapisy pomogą uniknąć przyszłych nieporozumień.

Ważnym punktem jest zawarcie klauzuli dotyczącej solidarnej odpowiedzialności. Oznacza to, że poręczyciel może być pociągnięty do odpowiedzialności na równi z dłużnikiem, a wierzyciel ma prawo kierować swoje roszczenia do jednej z tych osób. Ta klauzula powinna być zgodna z przepisami Kodeksu cywilnego.

Nie można zapomnieć o ustaleniu czasu trwania poręczenia. Należy jasno wskazać, czy ma ono określony termin, na przykład w przypadku całkowitej spłaty zobowiązania, czy jest bezterminowe. Precyzyjnie określony czas trwania umowy pomoże uniknąć późniejszych niejasności.

Umowa powinna także określać zasady spłaty długu przez poręczyciela. Warto szczegółowo wskazać:

• w jakich okolicznościach wierzyciel ma prawo domagać się płatności,
• sposób realizacji płatności, na przykład przez podanie numeru konta bankowego i kolejności zaspokajania wierzytelności.

Informacje powinny jasno przedstawiać moment, w którym poręczyciel staje się dłużnikiem wobec wierzyciela.

Następnym kluczowym elementem są postanowienia dotyczące odsetek, opłat i kar umownych. W umowie powinny znaleźć się zarówno szczegóły dotyczące wysokości odsetek, jak i zasady ich naliczania w przypadku opóźnienia, a także maksymalne wysokości kar umownych. Dla ułatwienia, dokumenty dotyczące opłat, takie jak tabela, powinny być załączone lub zawarte w treści umowy.

Nie można pominąć również oświadczenia poręczyciela, który powinien zadeklarować, że zapoznał się z treścią umowy głównej oraz akceptuje całkowitą kwotę zadłużenia. Ważne jest, by był świadomy solidarnej odpowiedzialności, co wzmacnia pozycję wierzyciela w przypadku jakichkolwiek sporów.

Umowa powinna odnosić się do przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących poręczenia; można także zawrzeć zapis wskazujący, że w kwestiach nieuregulowanych zastosowanie mają odpowiednie przepisy. Ułatwia to interpretację umowy i zapewnia jej zgodność z prawem.

Na zakończenie dokumentu należy zamieścić miejsce i datę zawarcia umowy, a następnie podpisać się wszyscy zainteresowani. Poręczyciel oraz wierzyciel powinni potwierdzić każdą stronę umowy, co dodatkowo potwierdza jej treść. Dobrze przygotowana umowa poręczenia, sporządzona zgodnie z wymogami prawnymi, skutecznie zabezpiecza interesy obydwu stron oraz ułatwia dochodzenie roszczeń.

Jakie dokumenty prawne dołączyć do umowy poręczenia?

Najważniejszym aspektem umowy poręczenia jest dokument, który potwierdza istnienie oraz treść głównego zobowiązania. Z reguły do poręczenia dołącza się kilka istotnych dokumentów:

1. Umowa główna

To kopia dokumentu wskazującego dług dłużnika wobec wierzyciela. Może to być:

• umowa pożyczki,
• umowa kredytowa,
• inna forma zobowiązania.

Dokument ten pozwala na jasne określenie kwoty długu, terminów spłaty oraz zasad naliczania odsetek, co jest kluczowe dla właściwej interpretacji poręczenia zgodnie z Kodeksem cywilnym.

2. Dokumenty tożsamości stron

Konieczne jest dołączenie dokumentów, które potwierdzają tożsamość:

• kopii dowodu osobistego lub paszportu dla osób fizycznych,
• odpisu z KRS lub CEIDG dla podmiotów prawnych,
• dokumentu potwierdzającego umocowanie ich przedstawicieli.

Te dokumenty umożliwiają weryfikację tożsamości stron oraz ich zdolności do podejmowania czynności prawnych.

3. Wzór umowy poręczenia oraz warunki ogólne

W przypadku, gdy strony korzystają ze wzorców umownych, jak te oferowane przez banki czy firmy pożyczkowe, należy dołączyć:

• wzór umowy poręczenia,
• ogólne warunki umowy,
• regulaminy.

Te materiały określają standardowe postanowienia, które mogą nie być zawarte w samej umowie.

4. Dokumenty potwierdzające zdolność kredytową poręczyciela

Często wierzyciel wymaga przedstawienia dodatkowych dokumentów, które ukazują sytuację finansową poręczyciela, takich jak:

• zaświadczenie o dochodach od pracodawcy,
• PIT za ostatni rok,
• wyciągi z konta bankowego,
• bilans oraz rachunek zysków i strat (w przypadku przedsiębiorców),
• oświadczenie o posiadanym majątku i zobowiązaniach.

Te informacje pomagają zmniejszyć ryzyko dla wierzyciela poprzez potwierdzenie rzeczywistej zdolności do zabezpieczenia długu.

5. Pisemna zgoda współmałżonka poręczyciela

Gdy poręczyciel pozostaje w ustroju wspólności majątkowej, niezbędne jest dołączenie:

• pisemnego oświadczenia współmałżonka dotyczącego udzielenia poręczenia.

Brak takiego dokumentu może wpłynąć na odpowiedzialność wierzyciela, ograniczając ją jedynie do majątku osobistego poręczyciela.

6. Pełnomocnictwa

W sytuacji, gdy stronę reprezentuje pełnomocnik, wymagane są:

• pisemne pełnomocnictwo,
• notarialne pełnomocnictwo, gdy jest to wymagane przez prawo lub praktyki instytucjonalne,
• dokumenty potwierdzające umocowanie pełnomocnika (np. odpis KRS).

Dzięki tym dokumentom zapewnia się ważność oświadczeń wyrażonych przez strony.

7. Dodatkowe oświadczenia stron

Często umowa poręczenia zawiera także:

• oświadczenie poręczyciela o zapoznaniu się z umową główną,
• oświadczenie o braku postępowań upadłościowych lub restrukturyzacyjnych,
• oświadczenie o rzetelności danych finansowych,
• zgody na przetwarzanie danych osobowych, gdy jest to konieczne.

Wszystkie te dokumenty muszą być sporządzone w formie pisemnej, co wzmacnia treść umowy poręczenia. Dzięki nim, zarówno poręczyciel, dłużnik, jak i wierzyciel zyskują większe zabezpieczenie, co ułatwia przestrzeganie przepisów Kodeksu cywilnego.

Jak ustalić opłaty, odsetki i kary umowne?

Opłaty, odsetki oraz kary umowne są z góry ustalane w głównym dokumencie umowy, a następnie przenoszone do umowy poręczenia. Kluczowe jest, by poręczenie nie obejmowało zobowiązań szerszych niż te, które wiążą się z umową pożyczki lub kredytu.

Zarówno kwota poręczenia, jak i inne warunki należy dokładnie określić. Może ona dotyczyć jedynie:

• samej kwoty głównej długu (kapitał),
• kapitału, wraz z umownymi odsetkami oraz odsetkami za opóźnienie,
• a także dodatkowych kosztów, takich jak prowizje, kary umowne oraz wydatki związane z dochodzeniem roszczeń, np. opłaty sądowe czy egzekucyjne.

Dokument poręczenia powinien szczegółowo wskazywać, czy poręczyciel ponosi odpowiedzialność za:

• wszystkie zobowiązania wynikające z umowy głównej,
• czy tylko za precyzyjnie wymienione elementy, np. „do określonej kwoty X zł kapitału oraz ustawowych odsetek za opóźnienie”.

Odsetki muszą być wyraźnie zdefiniowane zgodnie z prawem oraz zapisami umowy głównej. Warto uwzględnić:

• wysokość odsetek umownych, np. w skali rocznej,
• wysokość odsetek za opóźnienie, jeśli te obowiązują,
• oraz prawne podstawy dla ustawowych odsetek za opóźnienie, takie jak art. 481 §2 Kodeksu cywilnego.

Kary umowne mogą być stosowane jedynie za konkretne naruszenia, takie jak:

• nieterminowa spłata rat,
• złamanie kluczowych warunków umowy.

Należy precyzyjnie określić maksymalną kwotę kary, którą można ustalić zarówno kwotowo, jak i procentowo. Te zapisy muszą być zgodne z zapisami umowy oraz przepisami dotyczącymi nadmiernych kar, które mogą być ograniczone przez sąd.

Inne opłaty, takie jak prowizje czy koszty administracyjne, powinny być jasno opisane:

• w umowie poręczenia,
• lub poprzez odniesienie do załączonego dokumentu z tabelą opłat i prowizji.

Te materiały zostaną doręczone poręczycielowi wraz z umową, co zostanie udokumentowane odpowiednim oświadczeniem.

Aby dokładnie określić zakres poręczenia, można użyć sformułowań takich jak:

• „Poręczenie obejmuje kapitał, umowne odsetki, odsetki za opóźnienie oraz kary umowne zgodnie z umową kredytową nr …, z uwzględnieniem kosztów postępowania sądowego i egzekucyjnego do wysokości … zł”.

Takie sformułowanie jasno przedstawia maksymalną odpowiedzialność poręczyciela i minimalizuje potencjalne spory dotyczące jego zakresu.

Każdy z wymienionych elementów – opłaty, odsetki, kary umowne – wymaga:

• określenia ich wartości lub sposobu kalkulacji,
• zasad naliczania (od kiedy oraz na jakiej podstawie),
• oraz zasad spłaty (jak kolejność wpłat odnosi się do kapitału, odsetek i kosztów).

Te szczegóły są niezbędne dla wierzyciela w procesie dochodzenia należności zgodnie z umową i pomagają poręczycielowi w realistycznym ocenieniu ryzyka związanego z jego zobowiązaniami.

Czego unikać przy poręczeniu?

Najczęstszym błędem popełnianym przy poręczeniu jest:

• składanie ustnych oświadczeń,
• nieprecyzyjne określenie zakresu poręczenia,
• pomijanie szczegółów dotyczących opłat,
• niedocenianie wpływu poręczenia na zdolność kredytową,
• podpisywanie umowy bez zapoznania się z umową główną,
• stosowanie ogólnych klauzul,
• przyjmowanie odpowiedzialności solidarnej,
• brak limitu kwotowego,
• składanie poręczenia bez zgody współmałżonka,
• ignorowanie historii płatności.

Składanie ustnych oświadczeń sprawia, że umowa staje się nieważna, ponieważ każdy dokument dotyczący poręczenia musi być sporządzony w formie pisemnej. Jeżeli poręczyciel nie parafuje dokumentu, zabezpieczenie dla wierzyciela traci swoją moc, co zwalnia go z wszelkiej odpowiedzialności.

Nieprecyzyjne określenie zakresu poręczenia rodzi ryzyko nieporozumień dotyczących odpowiedzialności, jeżeli umowa nie wskazuje, czy zabezpiecza jedynie kapitał, czy również odsetki, opłaty bądź kary umowne.

Pomijanie szczegółów dotyczących opłat, odsetek i kar umownych w umowie może prowadzić do sytuacji, w której poręczyciel nie jest świadomy potencjalnych obciążeń na swoim majątku, co osłabia pozycję wierzyciela w dochodzeniu roszczeń.

Zlekceważenie wpływu poręczenia na zdolność kredytową poręczyciela to poważny błąd. Poręczenia kredytów traktowane są jako zobowiązania, dlatego wpis w Biurze Informacji Kredytowej (BIK) może znacznie obniżyć możliwości przyszłego finansowania.

Podpisywanie umowy poręczenia bez wcześniejszego zapoznania się z umową główną to kolejne ryzyko. Gdy poręczyciel nie ma pojęcia o wysokości kapitału oraz zasadach spłaty, nie jest w stanie właściwie ocenić podejmowanego ryzyka, co prowadzi do sporów.

Unikajmy ogólnych lub niejasnych klauzul dotyczących zmian w umowie. Gdy zapisy nie precyzują, w jaki sposób wierzyciel może modyfikować wysokość opłat, ryzykujemy jednostronnymi zmianami, które mogą zwiększyć zobowiązania poręczyciela.

Przyjmowanie odpowiedzialności solidarnej bez pełnej świadomości konsekwencji stanowi zagrożenie, ponieważ wierzyciel może zażądać całego długu od poręczyciela, jeśli dłużnik nie wywiązuje się ze zobowiązań.

Brak limitu kwotowego poręczenia to kolejny problem. Gdy umowa nie określa górnej granicy odpowiedzialności, poręczyciel może ponosić odpowiedzialność za całe zobowiązanie, w tym odsetki i dodatkowe koszty. Ustalenie limitu może pomóc zminimalizować ryzyko niekontrolowanego wzrostu długów.

Należy także unikać sytuacji, w której poręczenie składa osoba będąca we wspólnocie majątkowej bez zgody współmałżonka, co ogranicza możliwość zaspokojenia roszczeń z majątku wspólnego.

Nie ma sensu odkładać na później weryfikacji, czy dłużnik ma zaległości w innych zobowiązaniach. Ignorowanie historii płatności stawia poręczyciela w trudnej sytuacji, zmuszając go do przejęcia długu.